Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Πεθαίνοντας χριστιανός στη Συρία...

Των Δημήτρη Πορφύρη 
και Πηνελόπης Σταφυλά.
 Ανταπόκριση: Βρυξέλλες για το "Αγιορείτικο βήμα".

Ο νυν ηγέτης της Συριακής αντιπολίτευσης, πρόεδρος του... « Εθνικού Συριακού Συνασπισμού» , κ. Ζόρζ Σάμπρα (κατά διαβολική σύμπτωση εξελέγη σε αυτό το αξίωμα στις 22/04/13 , ημερομηνία απαγωγής των δυο επισκόπων).
Πρόσφατα διαβεβαίωσε το Διεθνές Παρατηρητήριο (World Watch Monitor 24/05/13) :

« Στη Συρία έχουμε χιλιάδες εκκλησίες και κανείς δεν μπορεί να δώσει ούτε ένα παράδειγμα εκκλησιαστικού διωγμού από μουσουλμάνους ... Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι χριστιανοί βρίσκονται υπό πίεση λόγω του θρησκεύματός τους...Ίσως να υπάρχουν σποραδικά ασήμαντα περιστατικά. Ας μην υπερβάλουμε... » . Ο Διεθνής Τύπος έχει άλλη άποψη σχετικά με την τύχη των χριστιανών και συνεχώς νέα στοιχεία βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Βloomberg και New American (27/05/13), ένας « στρατηγός » του « Ελεύθερου Συριακού Στρατού», ο Αμπντέλ Χαμίντ Ζακαριά, εξήγγειλε την απειλή εξολόθρευσης των μειονοτήτων στη Συρία κατά τη διάρκεια συνέντευξής του την περασμένη εβδομάδα στον τηλεοπτικό σταθμό Αλ Αραμπίγια (μέσω Τουρκίας). Απείλησε ότι αν οι « δυνάμεις του Άσαντ κατορθώσουν να καταλάβουν την πόλη του Αλ Κουσσέιρ, τότε θα σβήσουμε από το χάρτη όλες τις μειονότητες . Δεν θέλουμε να συμβεί, αλλά θα είναι μια επιβεβλημένη πραγματικότητα για όλους. Θα πρόκειται για καθαρό σεκταριστικό αιματοκύλισμα ».

Η Οργάνωση για την υπεράσπιση των Ελευθεριών « Βολταίρος » αναφέρει στην ιστοσελίδα της ότι ήδη περισσότερoι από 80.000 χριστιανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την στρατηγικής σημασίας πόλη Αλ Κουσσέιρ, για να διαφύγουν από τους Τζιχαιστές. Το New American επιμένει ότι « οι μειονοτικές κοινότητες και ειδικότερα οι χριστιανοί έχουν στοχοποιηθεί από τις δυνάμεις των ανταρτών. Αν υλοποιηθεί η απειλή της εξόντωσης τα αποτελέσματα θα είναι αδιανόητα. Το αίμα και η φρίκη δεν θα έχουν προηγούμενο». Ο αμερικανός γερουσιαστής Rand Paul προειδοποίησε τους συναδέλφους του ότι « με την ψήφο τους για παροχή όπλων στην αντιπολίτευση καθίστανται σύμμαχοι της Αλ Κάιντα.»

Η ορθόδοξη Εκκλησία είχε καταγγείλει από την αρχή της σύρραξης διωγμούς των χριστιανών και οι μαζικές εκκαθαρίσεις ξεκίνησαν από την πρώτη μέρα που ξέσπασε η κρίση. Οι χριστιανικοί πληθυσμοί έχουν γίνει ο στόχος μιας εθνοκάθαρσης που συντελείται από μουσουλμάνους αντάρτες με διασυνδέσεις στην Αλ Κάιντα. Ειδικότερα, κατά το δελτίο τύπου της Συρορθόδοξης Εκκλησίας, μέλη της εξτρεμιστικής οργάνωσης « Ταξιαρχία του Φαρούκ » ( στην οποία ανήκει και ο γνωστός νεκροφάγος κανίβαλλος , Χαλίλ Αλ Χαμάντ)αναζητούσαν πόρτα -πόρτα τους « οπαδούς του Χριστού » και τους διέταζαν να εγκαταλείψουν άμεσα τις εστίες τους χωρίς να πάρουν τίποτα μαζί τους ώστε να καρπωθούν τα επινίκεια, τα λεγόμενα « χριστιανικά λάφυρα ».

Στην πόλη Χομς (αρχαία ΄Εμμεσα) μόνο τον περασμένο Απρίλιο, πάρα πολλές εκκλησίες καταστράφηκαν ολοσχερώς ενώ στο σύνολό τους έχουν βεβηλωθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου.Απότην ίδια πόλη εκτοπίστηκαν δια της βίας 50.000 χριστιανοί ενώ πολλές εκατοντάδες -ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά- θανατώθηκαν σύμφωνα με εκθέσεις ανθρωπιστικών ενώσεων (Παρατηρητήριο Χριστιανοφοβίας ).
Οι σουννίτες μουσουλμάνοι που πλεονάζουν στους αυτόχθονες αντάρτες αποτελούν και την πλειοψηφία του Συριακού πληθυσμού που ανέρχεται σε 22.000.000. Οι μειονοτικές ομάδες, σιητών, χριστιανών και εβραίων αντιπροσωπεύουν το 20% με 30% των Συρίων. Μέλη αυτών των κοινοτήτων έχουν υποστεί τα πάνδεινα από την μία ή την άλλη ένοπλη ομάδα για την υποστήριξή τους στο μη θεοκρατικό, κοσμικό κράτος του Άσσαντ που διαχρονικά έχει εγγυηθεί την προστασία τους από κάθε ισλαμιστική βία.

Οι αρμόδιες για θέματα προσφύγων οργανώσεις τους έχουν καταγράψει μαρτυρίες χριστιανών που εξωθούνταν σε φυγή υπό την απειλή εκτέλεσης και εκβίασης ότι θα δημοσίευαν παραπλανητικά τις φωτογραφίες των κακοποιημένων σωρών τους στον Καταριανό Σταθμό Αλ Τζαζίρα ως πράξεις βιαιότητας των κυβερνητικών. Εκπρόσωπος τύπου του Διεθνούς Ιδρύματος Χριστιανικής Βοήθειας «Βαρνάβας » (Barnabas Fund) απαριθμεί σε τουλάχιστον 200, τους δολοφονημένους χριστιανούς κατά τις πρώτες μόνο ημέρες της εξέγερσης. Άλλες εκθέσεις υποστηρίζουν ότι αλλεπάλληλες απαγωγές χριστιανών πραγματοποιούνται για να χρησιμοποιηθούν ως ανθρώπινες ασπίδες. Χριστιανοί που δέχθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους συλλαμβάνονταν στα περίχωρα και υποχρεώνονταν να παραμένουν σε τζαμιά ως ανθρώπινες ασπίδες .

Σύριος ιερέας από την Χαμαντίγια αναφέρει στη Βρεττανική έκδοση του Daily Telegraph πως « οι αντάρτες θεωρούσαν ότι εφόσον οι χριστιανοί στηρίζουν τον Άσσαντ, ο στρατός δε θα βάλλει κατά αυτών των χώρων». Ο γενικός διευθυντής της καθολικής «Ένωσης Πρόνοιας της Εγγύς Ανατολής» (CNEWA), κ.Ισάμ Μπισάρα καταγγέλει ότι μουσουλμάνοι μιλιταριστές χρησιμοποίησαν πολλές εκκλησίες σαν ορμητήρια και τους πιστούς ως ανθρώπινες ασπίδες. Τονίζει επίσης ότι πολλές εικόνες και κειμήλια βανδαλίστηκαν από τους παραστρατιωτικούς αντάρτες.
Αδελφή Βερονίκη, ελληνορθόδοξο ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας του Κυνηγιού (Σαιντναγια), δείχνει τις οπές από τις οβίδες των ανταρτών στον κοιτώνα του ορφανοτροφείου. Φωτογραφία : Associated Press

Εκκλησία κατεστραμμένη από ρουκέτα ανταρτών, Χομς . Φωτογραφία Stringer για το Reuters

Ορθόδοξη Αρμενική Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Χαλέπι

Χριστιανός εκτελείται δια σύνθλιψης με βράχους, χωριό Ντέρα. Φωτο. Αλ Μανάρ
agioritikovima.gr
 
   
     
Πηγή: PRESS-GR

Χαιρετισμός του Μίκη Θεοδωράκη στο 2ο Συνέδριο του ΕΠΑΜ


Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Tούτες τις μέρες...

Φάρατζ: «Τριτοκοσμική χώρα η Ελλάδα αν μείνει στο ευρώ»

Στην ερώτηση για το ποια είναι η άποψή του για την κατάσταση στην Ελλάδα, ο επικεφαλής του άκρως ευρωσκεπτικιστικού Κόμματος Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου σχολίασε πως «η απάντηση είναι απλή», εξηγώντας ότι κατά την άποψή του η Ελλάδα είναι στο λάθος νόμισμα.
Υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη τοποθετήθηκε ο αρχηγός του άκρως ευρωσκεπτικιστικού Κόμματος Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP) Νάιτζελ Φάρατζ, απαντώντας σε ερώτηση του ΣΚΑΪ κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Λονδίνο.

Ο ευρωβουλευτής κ. Φάρατζ, που έχει ταράξει τα νερά της πολιτικής σκηνής στη Βρετανία με τη σημαντική ενίσχυση του UKIP στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές και στις δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών, συνέδεσε επίσης την άνοδο της Χρυσής Αυγής με το «επικίνδυνο» και «γελοίο», όπως το χαρακτήρισε, εγχείρημα του ευρώ.

Στην ερώτηση για το ποια είναι η άποψή του για την κατάσταση στην Ελλάδα, και αν θεωρεί πως υπήρχε εναλλακτική επιλογή αντί της λιτότητας, ο Νάιτζελ Φάρατζ σχολίασε πως «η απάντηση είναι απλή», εξηγώντας ότι κατά την άποψή του η Ελλάδα είναι στο λάθος νόμισμα.

«Δεν έχει νόημα να μιλάμε για λιτότητα αν έχετε το λάθος νόμισμα. Αν μείνετε με το λάθος νόμισμα θα γίνετε τριτοκοσμική χώρα. Τόσο απλό. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Χρειάζεστε χρεοστάσιο και υποτίμηση για να δώσετε στους εαυτούς σας την ευκαιρία να ανακάμψετε μέσω του εμπορίου.

»Το άλλο όφελος αυτού είναι ότι θα ανακτήσετε τη δημοκρατία σας, θα ανακτήσετε ένα κοινοβούλιο που έχει ισχύ, αντί να έρχεται η τρόικα στην Αθήνα μια φορά το μήνα, τρεις ξένοι μη εκλεγμένοι γραφειοκράτες να κυβερνούν τη χώρα σας. Πρέπει να πω ότι όταν ο Παπανδρέου απομακρύνθηκε από τους τραμπούκους των Βρυξελλών και αντικαταστάθηκε από μια μαριονέτα, σκέφτηκα τότε ότι επρόκειτο για κάτι βαρύ. Αν είχα πει δημοσίως πριν από πέντε χρόνια ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε, κανείς δε θα με πίστευε. Αλλά αυτό είναι που συμβαίνει, στο όνομα ενός γελοίου ευρωπαϊκού εγχειρήματος», ανέφερε ο αμφιλεγόμενος Βρετανός πολιτικός.

Ο κ. Φάρατζ που απέρριψε κατηγορηματικά οποιαδήποτε σχέση ή πρόθεση σύνδεσης του κόμματός του με την ακροδεξιά Αγγλική Λίγκα Άμυνας (EDL) στη Βρετανία, σχολίασε επίσης ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής είναι απόρροια της κατάστασης που έχει δημιουργήσει η συμμετοχή στην ευρωζώνη:

«Έχετε τη Χρυσή Αυγή διότι ο κόσμος είναι οργισμένος και θέλει να έχει φωνή. Ποιους θα το πίστευε ότι ένα νόμισμα και ένα πολιτικό εγχείρημα που υποτίθετο ότι θα μας έκανε όλους να αγαπήσει ο ένας τον άλλον έχει αντίθετα αναδείξει ένα ανοιχτά νεοναζιστικό κόμμα που όπως καταλαβαίνω συγκεντρώνει 12% στις δημοσκοπήσεις. Είναι φοβερό. Σας δείχνει πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Δεν μπορείς να αφαιρέσεις την εθνικότητα του λαού, την ικανότητα να καθορίζει το μέλλον του, αν δεν έχεις τη συγκατάθεσή του».

Εξέφρασε τέλος την κάθετη αντίθεσή του στα σχέδια μιας πιο ενωμένης Ευρώπης με άξονα το ευρώ. «Ανησυχώ ότι έως ένα σημείο ότι ξαναχτίζουμε τη Γιουγκοσλαβία. Τότε είπαμε ας ξεφορτωθούμε όλες αυτές τις ανόητες μικρές χώρες, ας τις ενώσουμε υπό μία σημαία, με ένα νόμισμα, έναν ύμνο, έναν ηγέτη και θα έχουμε ειρήνη για πάντα στα Βαλκάνια. Ποτέ δεν ρώτησαν κανέναν αν το ήθελε, το έκαναν και όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη τα τελευταία χρόνια. Ας ελπίσουμε ότι δε θα βρεθούμε στο ίδιο μονοπάτι στην Ελλάδα και αλλού - αλλά θα έλεγα ότι αν η Ελλάδα παραμείνει στο ευρώ, η πολιτική και κοινωνική προοπτική για τη χώρα είναι πάρα πολύ ζοφερή», κατέληξε ο Νάιτζελ Φάρατζ του UKIP.
Πηγή: ΣΚΑΪ. gr

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Κοινή Ανακοίνωση Ε.Πα.Μ. και Πατριωτικού Κοινωνικού Κινήματος




ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΩΝ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ (Ε.ΠΑ.Μ.) ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ (Π.Κ.Κ.)



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στο πλαίσιο των  συναντήσεων ανταλλαγής πολιτικών απόψεων, την αμοιβαία κατανόηση πολιτικών θέσεων και προταγμάτων, τη δημιουργία καλού κλίματος αλλά και σύσφιξης σχέσεων, πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23 Μαΐου 2013, προγραμματισμένη συνάντηση μεταξύ των αντιπροσωπειών του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.) και του Πατριωτικού Κοινωνικού Κινήματος (Π.Κ.Κ).

Στη συνάντηση αυτή και μετά από διεξοδική ανάλυση των θέσεων των δύο Κινημάτων, διαπιστώθηκε η ταύτισή τους σε μια σειρά πολιτικών προταγμάτων όπως επιγραμματικά αναφέρονται μερικά εξ αυτών που είναι:  η πάλη για την ανατροπή του σημερινού καθεστώτος που οδηγεί στη διάλυση των δομών της χώρας, στον τεμαχισμό και το ξεπούλημά της, η άρνηση πληρωμής του παράνομου χρέους, η διεκδίκηση του κατοχικού δανείου και των γερμανικών αποζημιώσεων,  η απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά του ευρώ, η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, η σεισάχθεια, η κατοχύρωση ενός νέου Συντάγματος του ίδιου του Λαού, μέσω της διαδικασίας της Συντακτικής Συνταγματικής  Αναθεώρησης.

Η συνάντηση και η συζήτηση που έγινε μεταξύ των δύο αντιπροσωπειών, πιστεύουμε ότι αποτελεί την αρχή ενός ουσιαστικού διαλόγου, που  συμφωνήθηκε να ενισχυθεί παράλληλα με  τη συμμετοχή των μελών των δύο μερών σε κοινές δράσεις, ώστε να σφυρηλατηθεί ακόμη περισσότερο η ενότητα και οι  υπάρχοντες δεσμοί. 

Στόχος της όλης προσπάθειας είναι η συγκρότηση ενός πανεθνικού -πατριωτικού  μετώπου και η ισχυροποίηση των άφθαρτων πολιτικών δυνάμεων που θα παλέψουν για τη νίκη του Λαού.

ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ                                    ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Η θέση του Ε.Πα.Μ. απέναντι στο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο




ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η θέση του Ε.Πα.Μ. απέναντι στο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο είχε από πολύ νωρίς τοποθετηθεί απέναντι τόσο στα φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας, όσο και απέναντι στο λεγόμενο νεοναζιστικό φαινόμενο της «Χρυσής Αυγής», το οποίο καθόλου δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται αποκομμένο από το συνολικό πρόβλημα της χώρας και το καθεστώς ξένης κατοχής που επιβλήθηκε με πρόσχημα την οικονομική δυστοκία και το εξωτερικό χρέος με υπεργολάβο και εκτελεστή το εγχώριο πολιτικό προσωπικό.

Όταν το ίδιο το κοινοβούλιο, ο «ναός» της δημοκρατίας, μεταλλάσσεται σε ένα σύστημα εξυπηρέτησης  άνομων συμφερόντων και επιφυλάσσει στον εαυτό του το ρόλο του νομιμοποιητή ενός ανοικτού καθεστώτος ξένης κατοχής και ξεπουλήματος της χώρας, αδιαφορώντας για τα στοιχειώδη συλλογικά και ατομικά δικαιώματα των πολιτών που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί, τότε ο φασισμός είναι κυρίαρχη επιλογή της εξουσίας και όχι περιθωριακό φαινόμενο, που αναπτύσσεται αυτόνομα, παρά και ενάντια στην επίσημη πολιτική.

Η Χρυσή Αυγή αποτελεί σύμπτωμα του εκφασισμού της επίσημης πολιτικής που εκπορεύεται από τις ίδιες τις δυνάμεις που κυβερνούν, έχοντας μετατρέψει το κοινοβούλιο σε ένα άθλιο φύλο συκής των άνομων επιλογών τους. Ένα κοινοβούλιο που δεν είχε ποτέ, και δεν έχει πολύ περισσότερο σήμερα, καμιά σχέση με την δημοκρατία και τα λαϊκά συμφέροντα, ενώ δεν διστάζει να βάλει την υπογραφή για την εκποίηση ολόκληρης της χώρας, διαπράττοντας το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας, αποδεχόμενο την κατάλυση του ίδιου του κράτους με την απεμπόληση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας.

Ο στόχος του επίσημου πολιτικού συστήματος - προκειμένου να αποτρέψει, στη γέννησή της, οποιαδήποτε δημοκρατική κίνηση αντίστασης και ανατροπής του - είναι να εγκλωβιστεί και να πολωθεί η ελληνική κοινωνία ανάμεσα σε δυο πόλους εμφυλίου. Από την μια τη Χρυσή Αυγή, ως απόηχος των γερμανοτσολιάδων, των ταγμαλητών και των συμμοριών της ξενόδουλης και καθαρόαιμα φασιστικής «εθνικοφροσύνης», που λειτούργησε πάντα σαν δήμιος του λαού στην υπηρεσία ξένων και ντόπιων αφεντικών. Κι από την άλλη την «αριστερά» - σαν κι αυτή του κ. Κουβέλη και του κ. Δραγασάκη -  που πρόθυμα αναλαμβάνει, είτε από απρονοησία, είτε ηθελημένα και απόλυτα συνειδητά, το ρόλο του μοχλού που θα οδηγήσει την χώρα ξανά στον εμφύλιο και στην φασιστική εκτροπή. Κι όλα αυτά προς χάριν των μεγάλων αφεντικών τους, δηλαδή του τραπεζικού καρτέλ της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας,  η οποία ετοιμάζεται να αφομοιώσει – αφού πρώτα διαλύσει – ολοκληρωτικά το ελληνικό έθνος. Δεν είναι τυχαίο που απέναντι στην «Ευρώπη» των τραπεζιτών στέκονται όλοι προσοχή -  από τους κυβερνώντες και το ΣΥΡΙΖΑ, έως τη Χρυσή Αυγή.

Στη Βουλή στήθηκε κακότεχνα το σκηνικό για να επιβληθεί η ποινικοποίηση κάθε μορφής πατριωτικού λόγου εναντίον του καθεστώτος κατοχής. Πρέπει με κάθε τρόπο και μέσο να ποινικοποιηθεί και να διωχθεί παραδειγματικά η οποιαδήποτε έκφραση αντίρρησης στους δωσίλογους και τους εθνοπροδότες. Να απομονωθεί, να στιγματιστεί και να εξαφανιστεί από προσώπου γης, αν είναι δυνατόν, όποιος μιλάει για ξένη κατοχή, για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, για ανατροπή αυτού του καθεστώτος και όποιος αντιτίθεται στις επιλογές της ξένης πατρωνίας και του «συνταγματικού τόξου» υποστήριξής της.

Ο αποκαλούμενος «αντιρατσιστικός» νόμος δεν έχει κανέναν άλλο λόγο που έρχεται στην Βουλή παρά ακριβώς για να ποινικοποιήσει την οποιαδήποτε αντίδραση και αντίσταση και να διώξει τον οποιονδήποτε μιλά για εθνοπροδότες, για κατοχή, για τιμωρία προδοτών και δοσίλογων, για ανατροπή του σημερινού βαθιά αντιδημοκρατικού και εντελώς ξεπουλημένου πολιτικού συστήματος. Όποιος μιλά εναντίον των Γερμανών, της Μέρκελ, του Σόιμπλε και της αποικιοκρατικής Ευρώπης θα θεωρείται ένοχος μόχλευσης ρατσιστικών παθών και θα τελεί υπό διωγμό.

Πέραν του αποπροσανατολισμού από τα πραγματικά προβλήματα, αυτός είναι ο κύριος στόχος του «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου, αφού η ελληνική ποινική νομοθεσία δεν έχει κενά στην αντιμετώπιση φαινομένων ρατσιστικής βίας, άλλο αν οι ταγοί της δεν την εφαρμόζουν.

Και η Χρυσή Αυγή δίνει με την εγκληματική της δράση τη «χρυσή» ευκαιρία στο καθεστώς να προχωρήσει σε περαιτέρω ένταση του αυταρχισμού καταργώντας ακόμα και το δικαίωμα του λόγου και της έκφρασης, από τα ελάχιστα δικαιώματα που έχουν απομείνει σε αυτόν τον δύσμοιρο λαό, αποδεικνύοντας πόσο καλά ξέρει να επιτελεί το ρόλο που της έχει επιφυλαχθεί από το ίδιο το σύστημα, που υποτίθεται ότι αντιμάχεται.

Τελικά αν δεν υπήρχε η Χρυσή Αυγή θα έπρεπε να την εφεύρουν. Και αφού αυτή υπάρχει θα πρέπει με κάθε τρόπο να την γιγαντώσουν. Αυτό συμβαίνει σήμερα με εργαλείο τον κοινωνικό αυτοματισμό, τη φτωχοποίηση και, μέσω της περιθωριοποίησης, τη «λουμπενοποίηση» ολοένα και μεγαλύτερων τμημάτων του μικροαστικού πληθυσμού. Αυτό συμβαίνει με όλα τα καθεστωτικά μέσα που βάλθηκαν να ηρωοποιήσουν τη Χρυσή Αυγή παρουσιάζοντάς την ως «αντισυστημική» και βάλλουσα κατά της «συνταγματικής» τάξης. Αυτό συμβαίνει με τον «αριστερό» κ. Δραγασάκη που «προβόκαρε» τα γνωστά επεισόδια στη Βουλή. Θα ακολουθήσουν κι άλλα μέχρι να εξευτελιστεί πλήρως κάθε τι που θα αναφέρεται στο Έθνος και την Πατρίδα το οποίο θα ταυτίζεται τεχνηέντως με το αποκρουστικό πρόσωπο του φασισμού.

Με άλλοθι και πρόσχημα το νεοναζισμό της  Χ.Α.  επιδιώκεται η ανοχή και η αποδοχή της  ίδιας της κοινωνίας στη φίμωσή της.

Να λοιπόν σε τι εξυπηρετεί, επίσης, η λεγόμενη θεωρία «των δύο άκρων». Ενώ οι φασίστες θα βρουν τους τρόπους να συνεχίσουν τη δράση τους καλυπτόμενοι πίσω από κάθε κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό, οποιοσδήποτε άλλος δεν είναι αρεστός θα στιγματίζεται ως φασίστας (μαύρος ή κόκκινος δεν έχει σημασία) και θα διώκεται ως εχθρός της «δημοκρατίας». Η κοινωνία θα οδηγείται σε ολοένα και μεγαλύτερο διχασμό και η απειλή της εμφύλιας σφαγής θα χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την επιβολή ολοένα και σκληρότερων αντιλαϊκών και αντιδημοκρατικών πολιτικών, μόνο και μόνο για να συντηρείται, όσο χρειάζεται, αυτό το διεφθαρμένο καθεστώς μέχρι οι επικυρίαρχοι να επιτύχουν την ολοκληρωτική διάλυση της χώρας μέσω της εσωτερικής  αποικιοποίησης της από την ευρωπαϊκή «ομοσπονδία».

Η προσχηματική άρνηση της ΝΔ να συμφωνήσει στο νομοσχέδιο Ρουπακιώτη έχει να κάνει μόνο με μικροκομματικούς τακτικισμούς για να συγκρατήσει διαρροές ψηφοφόρων προς τα δεξιά της και να κρατήσει για τον εαυτό της την πρωτοβουλία των κινήσεων απέναντι στους συνεταίρους της στην κυβέρνηση, ενώ οι τελευταίοι διευκολύνονται στη προσπάθειά τους να κρύψουν το πραγματικό ακροδεξιό τους πρόσωπο, εμφανιζόμενοι ως ενάντιοι στον ρατσισμό και τη ξενοφοβία. Αλλά, θα ήταν ευχής έργον αν τα χαρακτηριστικά της ακροδεξιάς και του φασισμού περιορίζονταν σε αυτά τα ξενοφοβικά χαρακτηριστικά. Όμως ο φασισμός και η ακραία δεξιά ιδεολογία έχουν να κάνουν κυρίως με την ολιγαρχική αντίληψη και το πώς αυτή οδηγεί τη λειτουργία της οικονομίας σε βάρος των πολλών. Έχει να κάνει με τον αυταρχισμό, την καταστολή και την κατάλυση κάθε δημοκρατικού συλλογικού ή και ατομικού δικαιώματος, που συνοδεύει τη βίαιη ανακατανομή του πλούτου υπέρ των ολίγων, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα, ξεπουλώντας τα πάντα στους ξένους και αδιαφορώντας πλήρως για την ίδια την ύπαρξη της πατρίδας. Γι’ αυτό ένθεν κακείθεν του λεγόμενου «συνταγματικού» τόξου εξορκίζουν οτιδήποτε πραγματικά πατριωτικό και εθνικό ταυτίζοντάς το με τον άρρωστο «εθνικισμό» και τον «ρατσισμό» της Χρυσής Αυγής. Αντιστρέφοντας τις έννοιες και την αλήθεια προσπαθούν να κρύψουν, πίσω από τις ακρότητες του νεοναζιστικού σπλάγχνου τους, το δικό τους αποκρουστικό πρόσωπο, τις δικές τους χυδαίες αντιλήψεις και προδοτικές πολιτικές.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο απευθύνεται σε όλους τους προοδευτικούς και δημοκρατικούς πολίτες και τους καλεί, αφού κατανοήσουν τα γεγονότα - τους κοινοβουλευτικούς θεατρινισμούς και τη βαθύτερη στόχευση των πολιτικών που εφαρμόζονται σήμερα - να συσπειρωθούν στον αγώνα για την Απελευθέρωση και τη Δημοκρατία.

Αθήνα 25 Μαΐου 2013
Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Ακόμη μια φορά για το μεταναστευτικό και τους κήνσορές του...

Του Δημήτρη Καζάκη
Όποιος θεωρεί ότι στις μέρες μας οι μετανάστες αποτελούν το «κακό σπυρί» της συνολικής κατάστασης μας, τότε ανήκει σ’ εκείνη την ιδιόρρυθμη κατηγορία που έχει συνθηκολογήσει ολοκληρωτικά με το καθεστώς κατοχής και ψάχνει στους πιο αδύναμους τα εξιλαστήρια θύμα για την δική του προσωπική εκτόνωση. Πρόκειται για μια εντελώς άνανδρη και πρόστυχη στάση όλων εκείνων που τρέμουν να θέσουν θέμα ανατροπής του καθεστώτος κατοχής κι έτσι ψάχνουν να εκτονώσουν τον άρρωστο και θρασύδειλο ψυχισμό τους πάνω στους πιο αδύναμους και ανυπεράσπιστους. Και δεν υπάρχει πιο αδύναμο και ανυπεράσπιστο θύμα σε μια χώρα από τον μετανάστη. Ιδίως όταν είναι λαθραίος. Όποιος έχει βρεθεί εξ ανάγκης να δουλεύει στο εξωτερικό ως μετανάστης, ή έχει συναναστραφεί με Έλληνες μετανάστες, το ξέρει πολύ καλά αυτό.

Γι’ αυτό λοιπόν θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε για άλλη μια φορά τα εξής απλά γεγονότα:

Πρώτο, ο μετανάστης, λαθραίος ή μη, δεν έρχεται μόνος του στην Ελλάδα. Δεν ξυπνά μια ωραία μέρα για να πει, α, τι έχω να κάνω σήμερα; Δεν πάω να καταστρέψω τις εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα! Τον οδηγεί η ανάγκη επιβίωσης. Όταν οι μεγάλες δυνάμεις - με συμμετοχή και της επίσημης Ελλάδας - ισοπεδώνουν και καταστρέφουν την χώρα του και έτσι δημιουργείται ένα τεράστιο μεταναστευτικό κύμα, τότε είναι απολύτως λογικό να δέχεται και η Ελλάδα τις συνέπειες. Μάλιστα, η διόγκωση της μετανάστευσης σε παγκόσμιο επίπεδο αποτελεί σήμερα σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον βασικό μοχλό αντιμετώπισης της μαζικής ανεργίας και της εξαθλίωσης σε χώρες όχι μόνο της Ασίας και της Αφρικής, αλλά και της Ευρώπης. Γι’ αυτό και ζητούν το μεγαλύτερο άνοιγμα των οικονομιών στους μετανάστες.

Δεύτερο, οι θεωρίες που θέλουν τον μετανάστη και δη τον μουσουλμάνο μετανάστη ως «έποικο» κι άλλες τέτοιες ανοησίες, εκπορεύονται καθαρά από τις μυστικές υπηρεσίες και έχουν σαν στόχο να συγκαλύψουν την τεράστια βιομηχανία εμπορίας ανθρώπινων ζωών όπου συμμετέχει ενεργά το κράτος, η ΕΕ, τα κυβερνώντα κόμματα και τα πιο μεγάλα επιχειρηματικά κυκλώματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η δράση τζιχαδιστών απανταχού γης, υπάρχει και αναπτύσσεται χάρις πρωτίστως στις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης, οι οποίες τους χρησιμοποιούν τόσο στο εσωτερικό μέτωπο των χωρών τους, όσο και στο εξωτερικό ως μισθοφόρους. Όπως π.χ. συμβαίνει στη Συρία. Ο μετανάστης δεν αποτελεί μεγαλύτερο κίνδυνο από οποιονδήποτε άλλο εξαθλιωμένο, ειδικά σε συνθήκες όπου βασιλεύει η μαζική ανεργία και κυριαρχεί στην κοινωνία η ιδιαίτερη τάξη των απόρων.

Τρίτο, ο μετανάστης είναι απολύτως ευάλωτος όχι μόνο από την εργοδοσία, αλλά και από κάθε λογής κυκλώματα που φροντίζουν για την μετακίνησή του από χώρα σε χώρα. Ο μετανάστης είναι διπλά υποχείριο. Τόσο του κράτους που τον υποδέχεται και τον κρατά όμηρο, χωρίς χαρτιά προς όφελος των πιο αδίστακτων κυκλωμάτων εκμετάλλευσης. Όσο και του κυκλώματος «προστασίας» των μεταναστών που φροντίζουν να τον εκμεταλλεύονται για πολιτικά και άλλα ακόμη πιο σκοτεινά οφέλη. Ο λόγος είναι απλός. Ο μετανάστης σήμερα είναι ένα από τα πιο προσοδοφόρα εμπορεύματα στην παγκόσμια αγορά. Κι ο βασικός μοχλός για το ξερίζωμα της εργατικής δύναμης. Χωρίς ιθαγένεια και ρίζες ο εργάτης γίνεται δούλος, έρμαιο της προσφοράς και της ζήτησης στην αγορά. Αυτό σημαίνει μετανάστης. Το κύκλωμα της μετανάστευσης σήμερα είναι μια τεράστια βιομηχανία που ανθεί τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκόσμια χωρίς να την ενοχλεί κανείς. Είναι τυχαίο που στο αποκαλούμενο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο δεν υπάρχει κανενός είδους πρόβλεψη για ποινικοποίηση της εκμετάλλευσης του μετανάστη ως έμπρακτη εκδήλωση ρατσισμού και διακρίσεων; Ενώ ταυτόχρονα εξαιρείται το κράτος και οι υπηρεσίες του από κάθε πιθανή καταγγελία για ρατσισμό και διακρίσεις.

Τέταρτο, η λειτουργία του μετανάστη στην οικονομία είναι ίδια με εκείνη της ανεργίας. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η υποτίμηση της ζωντανής εργασίας σε βαθμό δουλοποίησης. Η μετανάστευση και η ανεργία είναι δυο παράλληλες και αλληλοτροφοδοτούμενες συγγενείς διαδικασίες του αποκαλούμενου «εφεδρικού στρατού εργασίας». Αυτός ο «εφεδρικός στρατός εργασίας» που συγκροτείται από ανέργους και μετανάστες απασχολεί τους οικονομολόγους και το εργατικό κίνημα από τον 19ο αιώνα. Όμως το να λέει κάποιος ότι η μετανάστευση φταίει κυρίως ή αποκλειστικά για την ανεργία, τότε δεν ξέρει τι του γίνεται, ή υπηρετεί άλλες πολύ σκοτεινές αντιλήψεις και σκοπιμότητες. Πότε είχαμε εκτίναξη της ανεργίας στην Ελλάδα; Αν κοιτάξει κανείς τα στοιχεία θα διαπιστώσει ότι τα χρόνια έξαρσης της μεταναστευτικής εισόδου η ανεργία ήταν μεν υψηλή, αλλά δεν παρουσίασε μεγάλες εξάρσεις. Αντίθετα, η ανεργία τριπλασιάστηκε τα τελευταία τρία χρόνια με μνημόνια και κατοχή, σε μια περίοδο που λόγω ακριβώς της ύφεσης υπήρξε ταυτόχρονα και σχετική ύφεση στο μεταναστευτικό κύμα προς την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα είναι να σημειώνεται σήμερα μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα προς το εξωτερικό - κυρίως Ελλήνων - παρά προς το εσωτερικό της χώρας. Ήρθε η ώρα των Ελλήνων και μάλιστα του ανθού της ελληνικής κοινωνίας να γίνουν ξανά μετανάστες υπό καθεστώς μαζικής εξαθλίωσης και έλλειψης ακόμη και στοιχειωδών προοπτικών. Και μην πει κανείς ότι οι Έλληνες μεταναστεύουν νόμιμα, γιατί δεν έχει ιδέα του τι συμβαίνει. Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων Ελλήνων μεταναστών δοκιμάζει κυριολεκτικά την τύχης της πηγαίνοντας χωρίς χαρτιά, χωρίς τίποτε σε χώρες που υποθέτουν ότι μπορούν να βρουν δουλειά. Και το αποτέλεσμα είναι η μεγάλη πλειοψηφία να καταλήγει να ζει σε παγκάκια χωρίς να διαθέτει ούτε καν τα ναύλα της για να γυρίσει πίσω. Κι έτσι πέφτει θύμα κυκλωμάτων και νεοναζί που τους κατατρέχουν.

Πέμπτο, είναι τελείως ανυπόστατος ο ισχυρισμός ότι οι μετανάστες αφαιρούν πόρους από την χώρα μέσω των μεταναστευτικών εμβασμάτων. Κανείς εργαζόμενος δεν αφαιρεί πόρους από μια οικονομία. Αντίθετα προσθέτει πόρους με την δουλειά του. Έτσι κι ο μετανάστης. Τα μεταναστευτικά εμβάσματα είναι ένα πολύ μικρό μέρος του προϊόντος που μπόρεσε να παραχθεί με την δουλειά του μετανάστη. Η προστιθέμενη αξία που δημιουργεί ο εργαζόμενος μετανάστης στην εγχώρια οικονομία είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την αμοιβή κι επομένως από το μεταναστευτικό έμβασμα που βγάζει έξω. Γι’ αυτό άλλωστε τον προτιμά και η εργοδοσία. Γιατί από αυτόν μπορεί να καρπωθεί πολύ περισσότερα σε σύγκριση με έναν Έλληνα εργαζόμενο. Η μεγάλη αιμορραγία από την οποία πάσχει η ελληνική οικονομία είναι η τεράστια εξαγωγή κερδών και κεφαλαίου και όχι τα μεταναστευτικά εμβάσματα. Με άλλα λόγια το πρόβλημα δεν είναι η πενιχρή αμοιβή του μετανάστη, έστω κι αν την βγάζει έξω από την χώρα, όπως δεν είναι και το μεροκάματο του εργαζόμενου που συνθλίβεται τα τελευταία ιδίως χρόνια, αλλά η ιδιωτική ιδιοποίηση των καρπών της ζωντανής εργασίας, η ασυδοσία της εργοδοσίας και η μετατροπή των κόπων της δουλειάς του εργαζόμενου, μετανάστη και μη, σε ιδιωτική περιουσία που στο μεγαλύτερο μέρος της μέσω του τραπεζικού καρτέλ και της κρατικοδίαιτης ολιγαρχίας μεταναστεύει στο εξωτερικό.

Έκτο, το αίτημα ίσης αμοιβής και ίδιων δικαιωμάτων εργασίας ανάμεσα σε ντόπιους και αλλοδαπούς εργάτες ήταν από τις αρχές του 19ου αιώνα ένα κλασικό αίτημα του εργατικού κινήματος. Ήταν και παραμένει ένα καθαρά αμυντικό αίτημα, γιατί δεν απαντά στο συνολικό πρόβλημα της μετανάστευσης. Ειδικά σε μια εποχή βίαιου ξεριζωμού μεγάλων πληθυσμιακών μαζών λόγω της παγκόσμιας κατάστασης και της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης. Η μόνη απάντηση που μπορεί να υπάρξει είναι η ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας με όρους εθνικής κυριαρχίας και οικονομικής αυτοτέλειας. Κι αυτό προϋποθέτει αναγκαστικά την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, όχι για να προσδεθούμε στο δολάριο, ή όπου αλλού, αλλά για να εθνικοποιηθούν οι κορυφές και οι βασικοί μοχλοί της οικονομίας με στόχο την εξασφάλιση των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων, δηλαδή του λαού. Με τον τρόπο αυτό θα καταλυθεί το καθεστώς ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίου, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργατικής δύναμης, που έχει ως αναγκαστική συνέπεια το άνοιγμα της Ελλάδας και στα κυκλώματα, λαθραίας ή μη, μαζικής μετανάστευσης με όρους ανοιχτών συνόρων και παγκόσμιας αγοράς.

Έβδομο, μόνο σε μια εθνικά κυρίαρχη, ανεξάρτητη και δημοκρατική Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπιστεί ο «εφεδρικός στρατός εργασίας» είτε με την μορφή της μαζικής ανεργίας, είτε με την μορφή της μετανάστευσης. Η Ελλάδα θα πάψει να είναι χώρος εγκλωβισμένων μεταναστών επ’ αμοιβή, όπως την θέλει η ΕΕ και οι «επενδυτές» που ονειρεύονται τον τεμαχισμό της χώρας σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες όπου θα χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο δουλική εργασία μεταναστών από το εσωτερικό ή το εξωτερικό. Η Ελλάδα έτσι θα μπορέσει να φέρει πίσω τα παιδιά της που σήμερα φεύγουν κατά δεκάδες χιλιάδες και με τους χειρότερους δυνατούς όρους για μετανάστες στο εξωτερικό. Γιατί σήμερα αυτό είναι το κυρίαρχο πρόβλημα: η μαζική μετανάστευση του ανθού της ελληνικής κοινωνίας με αποτέλεσμα να μένει πίσω ο κατιμάς, ο συμβιβασμένος, ο ηλίθιος και το κομματόσκυλο. Μ’ αυτούς είναι αδύνατο να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας, είναι αδύνατο να διεκδικήσουμε την χώρα μας για τον λαό της.

Όγδοο, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι μια αναγεννημένη Ελλάδα όπου ο λαός της θα είναι κυρίαρχος, αν θέλει να δώσει στην οικονομία της την αρμόζουσα δυναμική για να καλύψει γρήγορα τα τεράστια παραγωγικά ελλείμματα που της έχουν συσσωρεύσει, θα χρειαστεί πολλά επιπλέον εργατικά χέρια απ’ όσα μπορεί να προμηθεύσει το εργατικό δυναμικό της. Με άλλα λόγια, θα χρειαστεί ένα επιπλέον εργατικό δυναμικό αφού απασχοληθεί το σύνολο του εγχώριου δυναμικού. Κι αυτό αν δεν μπορέσει να καλυφθεί από τους παλινοστούντες μετανάστες, τότε αναγκαστικά θα πρέπει να αναζητηθεί από το εξωτερικό. Μόνο που αυτοί οι ξένοι εργαζόμενοι δεν θα έρθουν με όρους ελεύθερης αγοράς, ούτε υπό καθεστώς ασυδοσίας όπως σήμερα. Θα έρθουν μετά από συγκεκριμένες διακρατικές συμφωνίες, με συμβάσεις ισότιμης απασχόλησης και πλήρη εργασιακά δικαιώματα αντίστοιχα με τους ντόπιους και σε έργα που είναι άμεσης προτεραιότητας για την δυναμική της ελληνικής οικονομίας και την βελτίωση της ζωής στην Ελλάδα για την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού.

Η ολοκληρωτική διάλυση του ελληνικού έθνους 183 χρόνια μετά την τυπική του απελευθέρωση από τον Οθωμανικό ζυγό, δεν συμβαίνει λόγω μεταναστών, αλλά γιατί οι αγορές απαιτούν την μετεξέλιξη της ΕΕ και της ευρωζώνης σε Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία. Ο Έλληνας δεν έχασε την ψυχή του, το φρόνημά του και την συνείδησή του γιατί υπήρξε μια τεράστια εισροή μεταναστών, αλλά γιατί του διέλυσαν σκόπιμα την παιδεία, τον εκμαύλισαν συστηματικά με δάνεια, επιδόματα και ρουσφέτια από την εξουσία. Μια εξουσία που ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ξένη με τον ελληνικό λαό, υποχείριο δυνάμεων που ήθελαν εξαρχής την εξάλειψη της μικρής και ασύμφορης Ελλάδας. 

Οι μετανάστες έκαναν τα παιδιά μας λειτουργικά αγράμματα, ανίκανα να σκεφτούν κριτικά και να αφομοιώσουν αληθινές γνώσεις; Οι μετανάστες μας έκαναν να ζούμε για την πάρτη μας, πατώντας επί πτωμάτων και εκμεταλλευόμενοι κάθε δυνατή ευκαιρία αρπαχτής; Οι μετανάστες μας δηλητηρίασαν με την ιδεολογία του λεβαντινοραγιά, την οποία σήμερα είναι τόσο δύσκολο να αποτινάξουμε από πάνω μας; Οι μετανάστες μας δίδαξαν την πολιτική αδιαφορία και την εξάρτηση από το κομματικό κατεστημένο που μας έφερε στην σημερινή κατάντια; Οι μετανάστες επέλεξαν να συγκεντρωθούν σε συγκεκριμένες περιοχές ώστε να μετατραπούν σε γκέτο όπου ανθεί η πρέζα, η πορνεία, η εγκληματικότητα υπό το άγρυπνο βλέμμα του εγχώριου οργανωμένου εγκλήματος; Όχι βέβαια, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα οικονομίας και πολιτικής που υπηρέτησε η δεξιά και η αριστερά εξίσου και είχε σαν βασική αναφορά του την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση».

Είναι τυχαίο που κανένα από τα κόμματα του κοινοβουλίου δεν θέτει ως άμεσο ζήτημα την αποδέσμευση από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει την ανεξαρτησία της και ο λαός της να γίνει αφεντικό στον τόπο του; Ακόμη και το ΚΚΕ που μιλά για αποδέσμευση, το συνδέει μόνο με την δική του εξουσία – που έχει βαφτίσει «λαϊκή εξουσία» – μόνο και μόνο για να την παραπέμψει στις ελληνικές καλένδες. Όταν δηλαδή με χρόνια και με καιρούς η κοινωνία βρεθεί στην ανάγκη να συρθεί στα πόδια του Περισσού. Και φυσικά ούτε λέξη για εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία που συνιστούν τις μοναδικές βασικές προϋποθέσεις για την αυτοδιάθεση ενός λαού και για την κατάκτηση της δημοκρατίας.

Έτσι φτάσαμε σήμερα να κινδυνεύουμε να χάσουμε για πάντα την πατρώα γη, να χάσουμε ότι πιο ιερό για έναν λαό και οι περισσότεροι από εμάς ακόμη κοιτάμε άναυδοι και ψάχνουμε για εξιλαστήρια θύματα σε ιδεολογίες και εικονικούς αντιπάλους στο θέατρο σκιών που μας έχουν εθίσει να εκλαμβάνουμε ως πολιτική εκείνοι που κινούν τις φιγούρες πίσω από το παραβάν. Κι εμείς ως απλοί θεατές παθιαζόμαστε πάντα με τον «κακό» ή τον «καλό» που μας πλασάρει κάθε φορά το σενάριο μιας χιλιοκακοπαιγμένης παράστασης. Κι όπως έγραφε ο Βάρναλης: Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί. Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα όπου μας εύρει μας πατεί. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!  

Με μοχλό το χρέος, το ευρώ και την τρόικα ο Έλληνας εθίζεται στην πιο δουλική υποτέλεια, δηλαδή την κατάλυση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας. Κι έτσι συνηθίζει στην βήμα το βήμα κατάλυση της ανεξάρτητης υπόστασής του ως έθνους και ως λαού μέσα στην ίδια την πατρίδα του. Με την δεξιά να ασκείται στην πιο χυδαία πατριδοκαπηλία, την πατριδοκαπηλία του δοσίλογου, και την αριστερά σε ρόλο χωροφύλακα της σκέψης και της συνείδησης των μαζών για να μην τολμήσουν να υιοθετήσουν τα συνθήματα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, τα αιτήματα της λαϊκής ενότητας απέναντι στο σύστημα κατοχής και αποικιοκρατίας που διαλύει την χώρα μας και εξοντώνει μαζικά τον λαό μας.
Ο μετανάστης είναι η διάδοχη κατάσταση του εργαζόμενου, η μετατροπή του εργαζόμενου σε δούλο. Ένας εργαζόμενος χωρίς πατρίδα – παρά μόνο με όρους μιας θολής ανάμνησης – χωρίς ρίζες και δικαιώματα να διεκδικεί, έρμαιο των αγορών και της φιλανθρωπίας των ισχυρών, που ταιριάζει μόνο σε επαίτες, σε ζήτουλες, σε ζητιάνους του κλότσου και του μπάτσου. Αντί λοιπόν να ζητάμε τα ρέστα από την κοτρόνα – δηλαδή τον μετανάστη – που χρησιμοποιούν οι νέοι κατακτητές της χώρας και ο ντόπιος δοσιλογικός συρφετός για να μας τσακίσουν, είναι μάλλον πιο ευφυές να τα βάλουμε με εκείνους που την χρησιμοποιούν. Αρκεί βέβαια να το λέει η καρδιά μας και να διαθέτουμε τα απαραίτητα κότσια. Αρκεί να ανακτήσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια που δεν συμβιβάζεται με την υποδούλωση και την υποτέλεια απέναντι σε κανέναν.

Μόνο αν η Ελλάδα αποκτήσει την ελευθερία της από τους μηχανισμούς υπερκρατικής και υπερεθνικής κυριαρχίας των αγορών, όπως είναι η ευρωζώνη και η ΕΕ, θα μπορέσει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το μεταναστευτικό κύμα. Τσακίζοντας πρώτα και κύρια όλα εκείνα τα επίσημα και ανεπίσημα κυκλώματα που κρατούν ανοιχτά τα σύνορα της χώρας και νέμονται τους μετανάστες. Με τον λαό αφέντη στον τόπο του θα πάψει η Ελλάδα να είναι σκουπιδοτενεκές ανθρώπινων ψυχών και τόπος κράτησης εγκλωβισμένων μεταναστών κατά πώς ορίζει και θέλει η ΕΕ. Διαφορετικά είναι καταδικασμένη και η ίδια η Ελλάδα να μετατραπεί σε τόπο μεταναστών.

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Με άλλοθι την Χρυσή Αυγή πάνε να δέσουν ολόκληρο το λαό.

Του Δημήτρη Καζάκη
Είναι πρωτοφανές αυτό που έγινε με τον κ. Δραγασάκη, ο οποίος εκτελούσε χρέη προέδρου του κοινοβουλίου, την περασμένη εβδομάδα. Ο κ. Δραγασάκης με σκοπιμότητα και δόλο προκάλεσε σύγκρουση με την Χρυσή Αυγή με μοναδικό σκοπό την κινητοποίηση των πιο αντιδραστικών διατάξεων του κανονισμού της Βουλής. Άρθρα (77-81) που η αριστερά και οι δημοκρατικές δυνάμεις σ’ ολόκληρη την μεταπολεμική πορεία αυτού του τόπου κατάγγελλαν ότι κατοχυρώνουν την αυθαιρεσία του προεδρεύοντος του κοινοβουλίου. Άρθρα που ποτέ ξανά – τουλάχιστον στην μεταπολίτευση – δεν χρησιμοποιήθηκαν στο κοινοβούλιο.

Μάλιστα ο κ. Δραγασάκης έφτασε στο σημείο να καλεί επανειλημμένα τον φρούραρχο της Βουλής να παρέμβει εναντίον βουλευτών. Αυτό δεν έχει συμβεί ούτε την εποχή των Ιουλιανών όπου οι καρεκλιές μεταξύ βουλευτών ήταν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο.

Καταλαβαίνουμε τι έκανε ο κ. Δραγασάκης; Ζητούσε την επέμβαση ένστολων μέσα στο κοινοβούλιο. Μοναδικό γεγονός στα κοινοβουλευτικά χρονικά της χώρας. Και το έκανε κάποιος που εμφανίζεται ως αριστερός. Άραγε ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να κληθεί η επέμβαση του στρατού;

Το περιστατικό ξεκίνησε όταν ο κ. Δραγασάκης αφαίρεσε τον λόγο από βουλευτή της Χρυσής Αυγής γιατί αποκάλεσε τον Αλέξη Τσίπρα Mister Alexis και την επερώτηση που κατάθεσε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ως «σούπα». Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και ακριβοδίκαιοι, οι αναφορές αυτές δεν δικαιολογούσαν την συγκεκριμένη αντίδραση του κ. Δραγασάκη. 

Όμως έπρεπε πάσει θυσία να χρησιμοποιηθούν τα συγκεκριμένα άρθρα καταστολής της ελευθερίας του λόγου μέσα στο κοινοβούλιο κι έτσι χρειαζόταν να βρεθεί η κατάλληλη ευκαιρία. Και υπάρχει καλύτερη ευκαιρία από το να χρησιμοποιηθούν αντιδημοκρατικές πρακτικές και διατάξεις με άλλοθι την Χρυσή Αυγή;

Η Χρυσή Αυγή είναι η χρυσή ευκαιρία για όλους τους σημερινούς εθνοπροδότες, όλους του δοσίλογους, όλα τα λαμόγια της πολιτικής, όλους τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς του ξεπουλήματος της χώρας, να εμφανίζονται ως δημοκράτες, ως φρουροί της έννομης τάξης και της ομαλότητας που οι ίδιοι παραβιάζουν κατάφωρα και καθημερινά σε βάρος του ελληνικού λαού. Κι έτσι η Χρυσή Αυγή είναι το κατάλληλο άλλοθι για να επιχειρήσουν την ολοκληρωτική φίμωση του λαού, καταλύοντας ακόμη και τις τελευταίες ελευθερίες – κολοβές κι αυτές – που του έχουν απομείνει.

Έτσι με την βοήθεια των κατοχικών μέσων μαζικής προπαγάνδας, προσπαθούν να επιβάλουν το δόγμα ότι στρέφεται ενάντια στην Χρυσή Αυγή είναι καλό κι άγιο, είναι απολύτως δικαιολογημένο. Ακόμη κι αν πρόκειται για τις πιο αυθαίρετες και ανελεύθερες πρακτικές. Ο κ. Δραγασάκης εκτέλεσε αποστολή. Περίμενε να πουν κάτι οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής ώστε να το χρησιμοποιήσει για να πυροδοτήσει επεισόδιο μέσα στην Βουλή προκειμένου να χρησιμοποιηθούν – για πρώτη φορά – οι συγκεκριμένες αυθαίρετες κατασταλτικές διατάξεις του κανονισμού της Βουλής. Κι αυτό έγινε. Βρήκε την αφορμή από δυο ειρωνικούς χαρακτηρισμούς που κανένας έχων σώας τας φρένας δεν θα μπορούσε να τους εκλάβει ως υβριστικούς στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα.

Άλλωστε, οι κυβερνητικοί εταίροι έχουν ξεστομίσει εναντίον του κ. Τσίπρα πολύ χειρότερες προσωπικές προσβολές, αλλά κανένας δεν σκέφτηκε – ούτε καν ο ίδιος ο Δραγασάκης – να τους εγκαλέσει, ή να ζητήσει από το προεδρείο να τους εγκαλέσει και μάλιστα με τις διατάξεις καταστολής που χρησιμοποίησε ο κ. Δραγασάκης. Γιατί άραγε τα δυο μέτρα και τα δυο σταθμά; Είναι χειρότεροι οι της Χρυσής Αυγής από τους κυβερνώντες δοσίλογους;

Και για όσους εμφανίζονται ότι δήθεν νοιάζονται για την άνοδο του φασισμού, θα θέλαμε να τους επισημάνουμε τα εξής απλά:

Πρώτο, ο φασισμός σαν πολιτικό φαινόμενο δεν εκπορεύεται «από τα κάτω», ούτε είναι προϊόν δημαγωγών και φασιστικών κομμάτων, αλλά επιλογή των πιο αντιδραστικών τμημάτων της κυβερνώσας ή άρχουσας τάξης που καταφεύγει στην φασιστική δικτατορία όταν πλέον δεν μπορεί να επιβάλλει την εξουσία της με άλλο τρόπο. Με άλλα λόγια ο φασισμός εκπορεύεται από την ίδια την εξουσία όταν αυτή στρέφεται ανοιχτά ενάντια στον λαό, όπως συμβαίνει σήμερα.

Δεύτερο, ο φασισμός δεν είναι ο αντίποδας του κοινοβουλευτισμού. Αντίθετα, ο κοινοβουλευτισμός αποτέλεσε ιστορικά το λίκνο του φασισμού. Αν δεν υπήρχε το κοινοβούλιο της Βαϊμάρης δεν θα μπορούσε ποτέ να αναρριχηθεί στην εξουσία ο Χίτλερ. Αν δεν υπήρχε το κοινοβούλιο του 36 δεν θα μπορούσε να επιβληθεί η δικτατορία Μεταξά. Αν δεν υπήρχε το κοινοβούλιο της δεκαετίας του ’60 δεν θα μπορούσε να επιβληθεί η χούντα. Όταν το κοινοβούλιο μετατρέπεται σε άθλιο φύλο συκής ενός ανοιχτού καθεστώτος κατοχής και ξεπουλήματος της χώρας, όπου βασιλεύει η ανομία και η παραβίαση κάθε έννοιας συνταγματικής τάξης, τότε αυτό το ίδιο κοινοβούλιο μεθοδεύει και προωθεί τον φασισμό κι όχι κάποιες άλλες σκοτεινές δυνάμεις εκτός αυτού.

Τρίτο, η Χρυσή Αυγή δεν είναι ο φορέας του φασισμού στην Ελλάδα, αλλά ένα από τα συμπτώματα εκφασισμού της επίσημης πολιτικής που εκπορεύεται από τις δυνάμεις που κυβερνούν, ή έχουν βολευτεί σ’ αυτό το άθλιο και διεφθαρμένο κοινοβούλιο. Ένα κοινοβούλιο που δεν είχε ποτέ και δεν έχει πολύ περισσότερο σήμερα καμιά σχέση με την δημοκρατία και τα συμφέροντα του λαού.

Τέταρτο, η πάλη εναντίον του φασισμού δεν γίνεται με Φρούραρχους και κατασταλτικές διατάξεις που αύριο μπορούν να χρησιμοποιηθούν εξίσου καλά κι εναντίον δημοκρατικών και αυθεντικά πατριωτικών δυνάμεων. Ο φασισμός – ακόμη κι ιστορικά αν το δούμε – αντιμετωπίζεται από τον ίδιο τον λαό και όχι από μειοψηφίες που μιλούν εν ονόματί του, με όρους περισσότερης και όχι λιγότερης δημοκρατίας, με όρους πατριωτικού καθήκοντος όταν η χώρα απειλείται από την κατοχή και την αποικιοποίηση όπως σήμερα.

Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού και με στόχο να πολωθεί η κατάσταση με όρους εμφυλίου. Έτσι η φιλοδοξία του επίσημου πολιτικού συστήματος είναι να πολωθεί η ελληνική κοινωνία ανάμεσα σε δυο πόλους εμφυλίου. Από την μια την Χρυσή Αυγή, της οποίας η ηγεσία δεν είναι καν εθνικιστική – με την επιστημονική έννοια του όρου – αλλά απόηχος των γερμανοτσολιάδων, των ταγμαλητών και των συμμοριών της ξενόδουλης και καθαρόαιμα φασιστικής εθνικοφροσύνης που λειτούργησε πάντα σαν δήμιος του λαού στην υπηρεσία ξένων και ντόπιων αφεντικών. Κι από την άλλη η αριστερά του κ. Δραγασάκη, γνήσιο τέκνο κι αυτή του εμφυλίου, που επιχειρεί να πράξει το τελευταίο ανοσιούργημά της εναντίον του ελληνικού λαού, να γίνει ο μοχλός που θα οδηγήσει την χώρα ξανά στον εμφύλιο και στην φασιστική εκτροπή. Κι όλα αυτά προς χάριν των μεγάλων αφεντικών τους, δηλαδή του τραπεζικού καρτέλ της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας,  η οποία ετοιμάζεται να αφομοιώσει – αφού πρώτα διαλύσει – ολοκληρωτικά το ελληνικό έθνος. Είναι τυχαίο που απέναντι στην «Ευρώπη» των τραπεζιτών κάθονται όλοι σούζα από κυβερνώντες, ΣΥΡΙΖΑ έως Χρυσή Αυγή;

Ο κ. Δραγασάκης πυροδότησε το επεισόδιο με σκοπό να επικαλεστεί τα πιο επιλήψιμα άρθρα του κανονισμού στη Βουλή και να καλέσει τον Φρούραρχο να επέμβει. Η σκηνοθεσία ήταν τόσο πρόχειρη που ο κ. Δραγασάκης ξέχασε ποια άρθρα πρέπει να επικαλεστεί και αμέσως ο υποβολέας έτρεξε να του θυμίσει. Χειρότερο στήσιμο από αυτό δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Γιατί έγιναν όλα αυτά; Μας εξηγεί ένας από τα εντεταλμένα όργανα του σημερινού καθεστώτος κατοχής, ο κ. Αλέξης Παπαχελάς:

«Ο λόγος της Χρυσής Αυγής έχει λίγο από όλες τις φάσεις του καταραμένου μεταπολιτευτικού λαϊκισμού: λίγο «η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», λίγο «βρισκόμαστε σε κατοχή», λίγο «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» και λίγο «όλα τα αποφασίζουν οι Αμερικανοί, οι Eβραίοι και οι μασόνοι». Ο ρατσισμός και η δολοφονική βία κατά μεταναστών είναι ασφαλώς τα στοιχεία που την κάνουν να διαφέρει από όλους τους άλλους… Αν το σημερινό πολιτικό σύστημα συνεχίσει να παίζει με τους επικοινωνιακούς όρους της Χρυσής Αυγής, ζήτω που καήκαμε. Αν πάλι ένα κομμάτι της Αριστεράς ακολουθήσει μια πιο ακραία γραμμή με το επιχείρημα «αν δεν εκφράσουμε εμείς την οργή, ο κόσμος θα πάει στη Χρυσή Αυγή», θα μπούμε σε επικίνδυνα μονοπάτια. Για μένα ένας είναι ο δρόμος. Πρέπει όλα τα κόμματα της δημοκρατικής νομιμότητας να αποφασίσουν ποιοι βασικοί κανόνες πρέπει να γίνονται σεβαστοί, όσο και να πιέζονται από αγανακτισμένους οπαδούς τους ή τις δημοσκοπήσεις. Η μη χρήση βίας, η προστασία της ελευθερίας του λόγου, ανεξαρτήτως διαφωνιών, η αποφυγή ακραίου διχαστικού λόγου, η προστασία των ανίσχυρων έναντι κάθε άρρωστου διώκτη, η επιβολή του νόμου έναντι όλων ανεξαιρέτως είναι -υποθέτω- θεμελιώδεις κανόνες που μπορούν να ενώσουν όλους όσοι ανησυχούν πράγματι για τη δημοκρατία σε αυτόν τον τόπο.» (Καθημερινή, 20/5/2013)

Ο κ. Δραγασάκης έστησε το σκηνικό για να επιβληθεί η ποινικοποίηση κάθε μορφής πατριωτικού λόγου εναντίον του καθεστώτος κατοχής. Ενοχλούνται όσο δεν παίρνει οι δοσίλογοι όταν τους αποκαλείς με τον χαρακτηρισμό που τους πρέπει, δηλαδή εθνοπροδότες. Ενοχλούνται όσο δεν παίρνει όταν ο κόσμος μιλά για καθεστώς κατοχής, για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, για ανατροπή αυτού του καθεστώτος. Ενοχλούνται όλοι οι ψοφοδεείς αριστεροί όταν τους καλεί ακόμη κι ο κόσμος να παραιτηθούν από αυτό το άθλιο κοινοβούλιο των πραξικοπημάτων και της εκτροπής ώστε να γιγαντώσει η πάλη του λαού για δημοκρατία. Κι έτσι όλα αυτά πρέπει να ποινικοποιηθούν.

Είναι τυχαίο που το περιστατικό αυτό συνέβη τις ημέρες που συζητείται το περίφημο σχέδιο νόμου «κατά του ρατσισμού»; Όχι βέβαια. Ο αποκαλούμενος αντιρατσιστικός νόμος δεν έχει κανέναν άλλο λόγο που έρχεται στην Βουλή παρά να ποινικοποιήσει τον οποιοδήποτε μιλά για εθνοπροδότες, για κατοχή, για τιμωρία προδοτών και δοσίλογων, για ανατροπή του σημερινού βαθιά αντιδημοκρατικού και εντελώς ξεπουλημένου πολιτεύματος. Όποιος μιλά εναντίον των Γερμανών, της Μέρκελ, του Σόιμπλε και της αποικιοκρατικής Ευρώπης θα θεωρείται ένοχος μόχλευσης ρατσιστικών παθών και θα τελεί υπό διωγμό. Αυτός είναι ο μοναδικός στόχος του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, μιας και η ελληνική ποινική νομοθεσία δεν διαθέτει κανένα κενό στην αντιμετώπιση φαινομένων ρατσιστικής βίας.

Από κοντά και ο κ. Δραγασάκης. Αυτές τις λογικές πάει να νομιμοποιήσει. Μιας και στρέφεται εναντίον της Χρυσής Αυγής δεν πειράζει να παραβιάζονται βασικές αρχές και διατάξεις του δικαίου, ούτε πρέπει να ενοχλεί η παρέμβαση του Φρούραρχου σήμερα, της άγριας καταστολής αύριο, του στρατού των μισθοφόρων εξ Ευρώπης μεθαύριο. Προκειμένου τα κόμματα της «δημοκρατικής νομιμότητας» του καθεστώτος κατοχής, διάλυσης και εκποίησης της χώρας να διατηρηθούν στην εξουσία, δεν έχουν κανένα δισταγμό να ωθήσουν τον λαό στον εμφύλιο σπαραγμό και στην φασιστική δικτατορία. Με πράξεις σαν του κ. Δραγασάκη ανδρώνεται ο φασισμός, όχι γιατί ενισχύεται η Χρυσή Αυγή ως αντίπαλος πόλος των «κομμάτων της δημοκρατικής νομιμότητας» – κάτι που αποτελεί φανερή επιδίωξη των κομμάτων της ευρωπαϊκής κατοχής, μόνο και μόνο για να ταυτιστεί το πατριωτικό συναίσθημα του λαού με την ναζιστική ιδεολογία της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής – αλλά γιατί η επίκληση του Φρούραρχου σήμερα είναι εξίσου εύκολη με την επίκληση του λοχία αύριο.

Ξέρουν τι πρόκειται να πάθει η χώρα και ο λαός της και γι’ αυτό ετοιμάζονται – εν χορδαίς και οργάνοις – να μας δέσουν χειροπόδαρα στο όνομα της «δημοκρατικής νομιμότητας», ώστε να κάνει την δουλειά της εύκολα κι ωραία η «Ευρώπη» στην οποία ορκίζονται πίστη άπαντες, μαζί και η Χρυσή Αυγή.

Τώρα δικαιώνονται όλοι όσοι τόσο καιρό καταριούνται αυτούς που μιλούν για κατοχή, για χούντα, για πραξικοπήματα και προτάσσουν την ενότητα του ελληνικού λαού στη βάση των δημοκρατικών και πατριωτικών του καθηκόντων. Να γιατί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πασχίζει να ενταχθεί στα «κόμματα της δημοκρατικής νομιμότητας» και η ηγεσία του ΚΚΕ δεν βγάζει κουβέντα. Και θα δικαιωθούν ακόμη περισσότερο όταν θα μας έχουν μαζέψει όλους και θα μας οδηγούν στα εκτελεστικά αποσπάσματα, ή με καΐκια στην εξορία. Προς δόξα της Ευρώπης και της «δημοκρατικής νομιμότητας» του καθεστώτος κατοχής.

Είμαι υπόδικος και δεν το ξέρω;





 Του Στάθη

Δεν καταλαβαίνω την πρεμούρα του ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίξει τον νόμο Ρουπακιώτη στον βαθμό που πρόκειται για τον νόμο Μιλτιάδη Παπαϊωάννου (κι αργότερα Καστανίδη), εις ό,τι αφορά την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών ή αντιθέτως περί τη φραγή εναντίον ορισμένων απ’ αυτές,
έστω για λόγους ανωτέρας βίας υπέρ του καλού και του ωφέλιμου.
Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις και το καλό όταν μετέρχεται μεθόδους του κακού για να κατισχύσει γίνεται κακό το ίδιο - κοινώς, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.
Με τον νόμο Ρουπακιώτη διατρέχει κίνδυνο η έκφραση γνώμης. Μια γνώμη μπορεί να είναι λάθος ή επικίνδυνη ή ηλίθια ή απάνθρωπη. Εχει δικαίωμα όμως να εκφρασθεί. Και μια άλλη γνώμη σωστή ή έξυπνη ή ωφέλιμη ή ανθρωπιστική να την αντικρούσει. Αν μπορεί. Και πάντως η έκβαση της σύγκρουσης των γνωμών ή των ιδεών δεν μπορεί να αποφασίζεται στα δικαστήρια. Αποφασίζεται στην πολιτική, αφορά τη φιλοσοφία, την ηθική και τις ιδεολογίες. Κι όχι τον ποινικό κώδικα.
Ποινικό κώδικα εναντίον των ιδεών καθιέρωσαν, στη νεότερη ιστορία, και χρησιμοποίησαν μόνον οι φασίστες και κατά παρέκβασιν οι κομμουνιστές στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού - με τα γνωστά θλιβερά αποτελέσματα.
Τα «εγκλήματα γνώμης», όπως στη Γαλλία καθιέρωσε ο νόμος Γκεϋσώ κι άλλοι προγενέστεροι νόμοι στη Γερμανία (λόγω του ναζιστικού παρελθόντος της), αποτελούν μια γοτθική, μπρουτάλ, συσκότιση της διαφοράς μεταξύ της σκέψης και της πράξης. Η πράξη δικάζεται, η σκέψη ποτέ. Μπορεί να έχει σκεφτεί κάποιος χίλιες φορές να σκοτώσει τον πατέρα του, αν όμως δεν το διαπράξει, δεν δικάζεται. Η σκέψη, η σκοτεινή σκέψη, η φωτεινή σκέψη, κρίνεται, αλλά δεν δικάζεται. Δικάζεται μόνον η πράξη.
Και κατά την εκδίκαση της πράξης, όταν είναι αξιόποινη, δικάζεται και η σκέψη που την προκάλεσε (του ίδιου του υποδίκου ή η τυχόν ηθική αυτουργία άλλων) - αλλά αφού έχει
συντελεσθεί η πράξη. Αφού πρώτα υπάρξει σώμα εγκλήματος. Ποτέ πριν! Προληπτική δίκη της σκέψης για να μη γίνει η πράξη, είναι τόσο γελοία, όσον η προληπτική επιστράτευση των καθηγητών, στην οποία προ ημερών κατέφυγε η κυβέρνηση - για να φέρουμε ένα μόνον παράδειγμα.
Ο νόμος Ρουπακιώτη ενοχοποιεί τις ιδέες, τη γνώμη, ακόμα και την ιστορική έρευνα, όταν θεωρεί την παρότρυνση προς εχθροπάθεια (τι γελοίος βαρβαρισμός, άκρως α-νόητος) ποινικώς κολάσιμη, βάζοντας έτσι την εικασία για το αποτέλεσμα μιας σκέψης ως εμπράγματη απόδειξη μιας πράξης που δεν έχει ακόμα συντελεσθεί. Καφκικό! Τουλάχιστον.
Η προσέγγιση αυτή αποδεικνύεται πόσο γελοία κι επικίνδυνη είναι από το γεγονός ότι ο νόμος Γκεϋσώ στη Γαλλία είχε πέσει πλέον σε ανυποληψία. (Αφού πρώτα προκάλεσε ζημιά και ζημιά.) Συχνά οι δικαστές τιμωρούν με πρόστιμο... ένα ευρώ τα θύματα αυτού του νόμου, άτινα σύρονται στα δικαστήρια για τις ιδέες τους, ή για την τρέλα τους, ή για την κακία τους ή για τις επιστημονικές τους έρευνες, κι ύστερα τα στέλνουν σπίτι τους.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο νόμος αυτός δεν τρομοκρατεί ακόμα. Για παράδειγμα στη Γαλλία η αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος είναι ποινικό αδίκημα! Η αλήθεια όμως ή όχι σε ένα ιστορικό ζήτημα δεν μπορεί ποτέ να είναι θέμα νομικής απόφανσης, αλλιώς ο ήλιος θα εκινείτο ακόμα γύρω απ’ τη Γη και ο Αρίσταρχος θα είχε καεί στην πυρά.
Μπορεί κάποιος ηλίθιος ή φασίστας να πιστεύει ότι το Ολοκαύτωμα δεν έγινε, ότι ο βομβαρδισμός της Δρέσδης ήταν έγκλημα πολέμου ή ότι η Γενοκτονία των Ποντίων υπήρξε μόνον στη φαντασία των 350.000 θυμάτων της. Εφ’ όσον
οι εν λόγω απόψεις δεν τον οδηγήσουν σε αξιόποινες πράξεις, έχει κάθε δικαίωμα στην πλάνη του. Κατά το γνωστόν λαϊκόν σοφόν, «άσ’ τον τρελό στην τρέλα του».
Αν χωρίς να κάνει κάτι συλληφθεί, αυτοί που τον συλλαμβάνουν είναι φασίστες. Οπως εκείνοι που συνελάμβαναν τους κομμουνιστές και τόσους άλλους για τις ιδέες τους στο παρελθόν. Και σε ορισμένες «φωτισμένες» χώρες της Δύσης με ανάλογους «φωτισμένους» νόμους προσπαθούν να το κάνουν και τώρα.
Με τον νόμο αυτό ο κ. Ρουπακιώτης ανοίγει τον ασκό του Αιόλου κι έχουν κάθε δίκιο οι κριτικές που ακούγονται εκ δεξιών, απ’ τη Ν.Δ., και εξ αριστερών, απ’ το ΚΚΕ. Και απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζω, όταν ξυπνήσει. Διότι βγάζει μόνος του με τα χέρια του τα μάτια του,
όταν ξεπέφτει για μια ακόμα φορά σε μια ρεπούσια κανονιστική αντίληψη, που εκτός απ’ το σταλινικό της υπόβαθρο περί πολιτικώς ορθού, ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για τη θεωρία των δύο άκρων. Διότι,
καλοί μου σύντροφοι, αν αυτό που είπε στα αστεία ο Ζίζεκ για τα γκουλάγκ εκληφθεί στα σοβαρά απ’ τον κ. Κεδίκογλου, με βάση τον νόμο Ρουπακιώτη ο Ζίζεκ θα πάει μέσα.
Τη βλακεία μόνον η γελοιότητα μπορεί να τη νικήσει. Και στα μεν δικαστήρια η βλακεία απαλλάσσεται, στην πολιτική όμως η βλακεία σε καθιστά θύμα των αντιπάλων σου - δέστε πώς πανηγυρίζει όλο το «εκσυγχρονιστικό» σύστημα στην προοπτική ψήφισης ενός νόμου αλά Γκεϋσώ!

Η συζήτηση αυτή έχει ξαναγίνει. Με αφορμή τον νόμο Παπαϊωάννου. Και τον νόμο Καστανίδη. Τότε δυνάμεις που βρίσκονται μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, ήταν κατά του νόμου εκείνου. Τώρα;
Βεβαίως, υπέρ τέτοιων νόμων ήταν τότε (μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ) και είναι σήμερα η ΔΗΜΑΡ. Δεν εκπλήσσομαι. Οι πρώην διωκόμενοι, όταν ήταν κι αυτοί κομουνιστές, ξέχασαν γρήγορα και υιοθέτησαν καθεστωτικές συμπεριφορές, ίσως από την πολλή συνάφεια με τους θύλακες της εξουσίας - είτε στα ΑΕΙ είτε στα ΜΜΕ και οπωσδήποτε πολύ πριν να γίνουν «κυβερνώσα αριστερά» μαζί με τον κ. Βορίδη, τον κ. Αδωνη Γεωργιάδη και πάντα υπό τη σκέπη του κ. Κεδίκογλου, της θεωρίας των άκρων και των κόκκινων γραμμών που πλύθηκαν με φύκια κι έγιναν δικολαβίες και πολιτικαντισμοί.
Η Χρυσή Αυγή δεν αντιμετωπίζεται με νόμους, αντιμετωπίζεται με ιδέες και πολιτική. Οταν τα μέλη της διαπράττουν (επιρρεπή καθώς είναι στην αλητεία λόγω ρατσισμού) αξιόποινες πράξεις, να συλλαμβάνονται και να τιμωρούνται - νόμοι υπάρχουν και είναι επαρκέστατοι, αρκεί να εφαρμόζονται.
Νόμοι, όπως ο νόμος Ρουπακιώτη, συνταχθέντες υπό το κράτος του φόβου της Χρυσής Αυγής (αν δεν συντάχθηκαν σκοπίμως για άλλους λόγους υπέρτερους) οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα απ’ αυτό που ευαγγελίζονται.
Ούτε υπό το κράτος του φόβου της Χρυσής Αυγής, ούτε υπό το κράτος των «εμπόρων αυτού του φόβου» μπορεί να λειτουργεί η δημοκρατία και να νομοθετεί η Βουλή. Αλλωστε,
οι «έμποροι του φόβου», εν προκειμένω της Χρυσής Αυγής, είναι αυτοί που τον δημιούργησαν. Το μεν ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. με τον τρόπο που διακυβέρνησαν, ορισμένοι δε θύλακοι μέσα στην Αριστερά διότι, αντιπαλεύοντας υπεράγαν τη Χρυσή Αυγή, όταν ακόμα σχεδόν δεν υπήρχε, αντλούσαν «αριστερή» νομιμοποίηση για τη σύμπλευσή τους με τον εκσυγχρονισμό.

Ο αντιφασισμός θέλει παλληκαριά. Δεν είναι θέμα «συνταγματικού τόξου» καθώς πονηρά μπουρδολογεί το ΠΑΣΟΚ για να ξεπλύνει μέσα από έναν εύκολο αντιφασισμό τις αμαρτίες του, είναι θέμα καθαρής πολιτικής στάσης των κομμάτων απέναντι στον φασισμό. Οχι βεβαίως με τον φασίζοντα τρόπο διακυβέρνησης των τριών κομμάτων, μέσω
προεδρικών διαταγμάτων κι επιστρατεύσεων. Ούτε με φασίζοντες (κατά τα άλλα «αντιφασιστικούς») νόμους που διώκουν γνώμες ή ιδέες, αντί να διώκουν μόνον πράξεις. Οχι, η θεσμισμένη λογοκρισία ή ο εξαναγκασμός σε αυτολογοκρισία έχουν τόση σχέση με τη δημοκρατία, όσον ο φασισμός με την επί του Ορους ομιλία...
ΥΓ.: Πριν καν στεγνώσει η μελάνη των ως άνω, ο πολύς κ. Πάγκαλος ζήτησε τη φυλάκιση του κ. Τσίπρα για τα γελοία και κρύα αστεία Ζίζεκ. Είναι φανερό, ο νόμος Ρουπακιώτη δεν πρέπει να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες, αλλά να κατακρημνισθεί στα Τάρταρα.

ΕΠΑΜ Χανίων | ΕΠΑΜ Σφακίων | ΕΠΑΜ Αποκόρωνα | ΕΠΑΜ Κισσάμου | ΕΠΑΜ Σελίνου |

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί. Οι έμποροι φωνάζουν γι’αγορές. Οι άνεργοι πεινούσαν.Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι. Κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα. Ζητάνε θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους. Για τις μεγάλες εποχές που θα’ ρθουν. Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο. Λεν πως είναι τέχνη να κυβερνάς το λαό. Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού.

Bertolt Brecht